மனிதனே நீ மண்ணாக இருக்கின்றாய்

மனிதனே நீ மண்ணாக இருக்கின்றாய் மண்ணுக்கே திரும்புவாய் மறவாதே! மறவாதே! மானிடர் வாழ்வு மாயையே - இந்த

பூவும் புல்லும் போல மனிதன் புவியில் வாழ்கின்றாய் பாவங்கள் என்னும் பூக்கள் பூத்து பாரில் மறைகின்றான் பாவ வாழ்கை வாழும் மனிதன் புல்லின் பூவைப் போல் உலர்ந்து போவான்

ஆஸ்தி செல்வம் அனைத்தும் சேர்த்து ஆனந்தம் கொண்டாய் - உன் ஆத்துமாவைப் பாதுகாக்க மறந்து போகின்றாய் இன்றிரவு நீ மரித்தால் யாருக்கு சொந்தமது எண்ணிப்பார் அதை எண்ணிப்பார் (2) உன் முடிவை எண்ணிப்பார்

ஆவியை விடாதிருக்க உனக்கு ஆதிகாரமில்லை - ஆவி தன்னைத் தந்த தேவனிடம் தானாய் போய் சேர்ந்திடும் மண்ணானது மண்ணிடத்தில் வந்து சேர்ந்திடும் இது தான் மனிதன் முடிவே - யாரும் தப்பிக்க முடியாதே