அழலேறும் ஜீவித மருவில்

அழலேறும் ஜீவித மருவில் நீதளருகயோ இனி சஹஜே

நின்னெ விளிச்சவன் உண்மயுள்ளோன் குந்த கண்ணின் மணிபோலெ காத்திடுமே போள் அந்தியம் வரெ வழுதாதெயவன் குந்த தாங்கி நடத்திடும் பொன் கரத்தால் அந்த

மருபூ பறயாணத்தில் சாரிடுவான் ஒரு நல்ல நாயகன் தில் கருதும் நினக்கவன் வேண்டதெல்லாம் என் தளராதெ யாத்ற துடர்ந்திடுக

சேலொடு தந்த்றங்ஙளோதிடுவான் சாரன்மார் உண்டதிகம் சஹஜே சுடு சோர சிந்தேண்டி வந்திடிலும் சாயல்லே ஈலோக தாங்ங்களில்

கய்புள்ள வெள்ளம் குடிச்சிடிலும் எல் கல்பன போலெ நடந்நிடெணம் ஏல்பிக்கயில்லவன் சத்று கையில் சொற்புரம் நீ அணயும் வரெயும்

கார்முகிலேறெ கார் ஏறுகிலும் காணுந்நில்லே மழவில்லதின் மேல் கருதுக வேண்டதின் பீகரங்ஙள் கெடுதிகள் தீர்த்தவன் தழுவிடுமே